Ինչո՞ւ բարձրացնել աղմուկ, երբ քո ձայնը լսելի է, ես սկսում եմ այստեղ ուրիշ դրդապատճառներ տեսնել․ հանրակրթության չափորոշիչ կազմող խմբի անդամը՝ գրականագետների կարծիքների վերաբերյալ

Իմ կարծիքով իմ ստեղծագործությունը չպիտի ընդգրկվեր ծրագրում, քանի որ ես ընդգրկված եմ չափորոշիչներ կազմող խմբում։ Այս մասին Tert. am-ի հետ զրույցում նշեց ԿԳՄՍ նախարարության ներկայացրած հանրակրթության պետական առարկայական չափորոշիչներ կազմող խմբի անդամ, արձակագիր Գրիգը ( Գրիգոր Շաշիկյանը)՝նշելով, որ իր ստեղծագործության ներառումը եղել է չափորոշիչ կազմող խմբի որոշումը։

Նշենք, որ Գրիգի «Հիսուսի կատուն» ստեղծագործությունը ևս ընդրգկվել է հանրակրթական չափորոշիչների նախագծում:

«Հանրային քննարկման փուլն այսպես թափանցիկ առաջին անգամ է իրականացվում, կարծում եմ թյուրըմբռնում կա, որոշ մարդիկ չեն պատկերացնում, որ այս փուլը փոփոխություններ իրականացնելու փուլ է, նույնիսկ մի մասն էլ մտածում են, որ խոսքը դասագիրք կազմելու մասին է: Ներկայացված է նախագիծ, որը ենթակա է փոփոխման և թիմը բաց է առաջարկների համար: Սակայն ցավով պետք է նշեմ, բոլոր այն գրականագետների, ում կարծիքը մեզ համար շատ կարևոր էր, ընդամենը մեկ տոկոսն է, որ հստակ առաջարկներ է արել և մեզ նամակով դիտարկումները ներկայացրել:

Սա մեզ համար տարօրինակ էր, ի՞նչն է պատճառը, երբ դեռևս հանրային քննարկման փուլն է, և նախագծում դեռ պետք է փոփոխություններ լինեն, առաջարկների փոխարեն հնչում են խոսքեր, որոնք հարիր չեն գրականագետին: Հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ բարձրացնել աղմուկ, երբ քո ձայնը լսելի է, ես այստեղ ուրիշ դրդապատճառներ եմ սկսում տեսնել»,-նշեց նա:

Արձակագիրը նշում է, որ մինչ չափորոշչի նախագծումը գրականագետների և ուսուցիչների հետ հեռավար հարթակում քննարկում է կազմակերպվել. «Մենք քննարկում կազմակերպեցինք, գրականագետներից մեկը մտավ և ասաց մյուսներին՝ պայմանավորվել էինք, չէ՞, որ չենք մասնակցելու քննարկմանը, և դուս եկավ: Յուրաքանչյուր նամակ ստանալուց հետո խմբի ներսում տեղի է ունենում քննարկում: Եկեք ազնիվ լինենք, ավելի հեշտ չէ՞ բողոք ունենալու դեպքում նամակ գրել, և եթե սպառիչ պատասխան չտրվի, նոր աղմուկ բարձրացնել: Մեր հասարակության մեջ կա մի սարսափելի բան, մենք կարծես Շեքսպիրի հերոսները լինենք, իրար հետ չենք խոսում, եթե Շեքսպիրի հերոսներն իրար հետ խոսեին, ոչ մեկը ոչ մեկին չէր սպանի»,- ընդգծեց նա:

Գրիգոր Շաշիկյանի խոսքով՝ գրողների կողմից ևս բողոքներ են հնչել, թե ինչո՞ւ նախագծում նրանց ներառելիս իրենց հետ չեն համաձայնեցրել և նախօրոք չեն տեղեկացրել, սակայն դա կլիներ կոպիտ խախտում և ուղղորդված վերաբերմունք:

«Իսկ թե ինչպես է ձևավորվել չափորոշիչներ կազմող խումբը, նշեմ, որ ես տեսել եմ հայտարարությունը ԿԳՄՍ նախարարության էջում, գնացել եմ հարցազրույցի և ներկայացրել եմ իմ տեսլականը։ Ո՞վ է մեղավոր, որ այդ լավ մասնագետները չեն գնացել»,- մեկնաբանեց Գրիգը:

Արձակագիրը նշում է, որ ժամանակակից գրողների  ծրագրում ներառվելու հետ կապված դեռևս քննարկումներ են ընթանում, թե ի՞նչ քանակությամբ և ովքե՞ր կընդգրկվեն, սակայն նրա համոզմամբ՝ պետք է աշխատի մեծ խումբ և այդ խմբում պետք է ներգավված լինեն նաև հոգեբաններ:

«Արամ Պաչյանի «Թափանցիկ շշեր» ստեղծագործության դեպքում մի անթույլատրելի բան տեղի ունեցավ, մարդիկ, կարդալով այդ ստեղծագործությունը, այն վերագրեցին իրեն և ցավալի է, որ մտածում են, թե նրա հայրը խմող է։ Նա հայտնի բժիշկ է եղել և չի կարելի դա վերագրել մարդուն և քարկոծել: Եթե ծնողների մեծ մասը գտնում են, որ պետք չէ, որ երեխան այդ ստեղծագործությանը ծանոթանա, խնդիր չկա, չի ծանոթանա: Հնչում են հարցեր, թե ինչո՞ւ չկա այս կամ այն գրողը։ Միշտ կարելի է գտնել ստեղծագորոծություններ, որոնք ներառված չեն և ասել, որ դիտավորություն կա, ցանկի վերևում գրված է, որ 10 տոկոսի չափով ուսուցիչը կարող է ավելացնել ստեղծագործություններ, որոնք բացակայում են: Գրողների ընտրության հարցում բացառապես ոչ մի քաղաքականութուն չկա:

Դիտարկմանը, թե նախագծի համակարգող Թամարա Ալեքսանյանը նշել է, որ բարձրացված աղմուկը պայմանավորված է նրանով, որ շատ ուսուցիչները չեն ցանկանում նոր ստեղծագործություններ կարդալ և մշակումներ անել, այդ դեպքում, եթե ուսուցիչը չվերապատրաստվի, ցանկացած լավ ծրագիր արդյունավետ չի կարող լինել, արձակագիրը նշեց. «Ես հավատում եմ և՛ ուսուցչին, և՛ աշակերտին, գիտեմ, որ նախարարությունը լայնածավալ վերապատրաստումներ է նախատեսել, որը շատ կարևոր է: Ես այս աղմուկի մեջ լսեցի ուսուցչի հասցեին հնչող կոշտ քննադատութուններ, որոնք չպետք է լինեին: Ուսուցիչն է այս ամենն իրականացնողը և մենք պետք է օգնենք և սատար կանգնենք: Հավատում եմ, որ ուսուցիչը, տեսնելով իրեն տրված նոր գործիքներ կիրառելու ազատությունը և հնարավորությունները, կկարողանա նոր մակարդակի կրթություն տալ: Եթե մենք մեր ուսուցչին և մեր աշակերտին չհավատանք, ուրեմն այս ամենն իզուր է: Մեր նպատակը օրինապահ և հայրենիքը սիրող, ինքն իրեն պաշտպանող քաղաքացի ունենալն է»:

Արձակագիրը նշեց, որ ժամանակակից գրողների ընտրված ստեղծագործություններում կան նաև հայրենիրական և մարդու արժանապատվության և բարոյագիտությանը վերաբերող թեմաներ, սակայն թիրախավորվում է մեկ գործ ու կարծիք է կազմվում բոլոր գործերի մասին:

«Արմեն Օհանյանի «Մայրենիք. Դրոշ» ստեղծագործությունը շահարկման առիթ դարձավ համացանցում․ մարդիկ այդ գրքից հատվածներ տեղադրեցին և աղմուկ բարձրացրին, սակայն մենք այդ գիրքը չենք ներառել չափորոշչում, մենք ներկայացրել ենք «Կիկոսի վերադարձը» պատմածքը: Սակայն թյուրըմբռնում եղավ, քանի որ պատմվածքի և գրքի վերնագիրը նույնն է և մարդիկ սկսեցին դա շահարկել». եզրափակեց նա: