Մենք մեր զույգ պետությունների և մեր բանակի կողքին եղել ենք ու կլինենք մշտապես. Հակոբ Տեր-Խաչատուրյան

13:33 • 17.07.20

Yerkir.am-ի հարցերին պատասխանում է ՀՅԴ Բյուրոյի ներկայացուցիչ Հակոբ  Տեր-Խաչատուրյանը:

-Հերթական անգամ Ադրբեջանը  ռազմական բախում սադրեց, այս  դեպքում ուղղակիորեն Հայաստանի հետ:  ՀՅԴ Բյուրոն հուլիսի 14-ին  հանդես եկավ հայտարարությամբ, որն  ուղղված էր ողջ հայությանը և  հավաստում էր  Դաշնակցության պատրաստակամության մասին  բոլոր  հնարավորություններով ծառայելու  հայրենիքի ու հայության անվտանգության և  զարգացման գործին: Կարելի՞ է մի քիչ մանրամասնել:

-Նախ  ՀՅԴ մեծ ընտանիքի անունից  ես կրկին խոր ցավակցություն եմ  հայտնում  նահատակված հայորդիների հարազատներին, ինչպես և ողջ հայ ժողովրդին: Վիշտը բոլորինս է, ինչպես որ բոլորինս է զոհվածների և առհասարակ  բոլոր մեր քաջարի զինվորների ու սպաների անձնազոհ խիզախումը՝ հանուն  հայրենիքի յուրաքանչյուր թիզ հողի պաշտպանության և հայ ժողովրդի խաղաղ գոյակցության: Մենք մեկ անգամ ևս  հպարտացանք, որ մեր թշնամու հերթական արկածախնդրական  փորձը բախվեց հայ մարտիկի ամուր և անսասան դիմակայությանը: Ու թշնամին էլ  ևս մեկ անգամ  ականատես եղավ ընդհանուր վտանգի շուրջ  կրկին բռունցքվելու  հայության հավաքական  կամքին:

Գալով ձեր  հաստատումին պետք է շեշտեմ, որ Դաշնակցությունն այն համահայկական կազմակերպությունն է, որը նման պատասխանատու պահերին միշտ արձագանքում է հայրենի կարիքների կանչին, մասնավորապես հավաստելով,  որ պատրաստ է իր բոլոր  հնարավորություններն ի սպաս դնելու հայրենիքի պաշտպանության և համակողմանի աջակցության գործին:

Մենք կապի մեջ ենք Հայաստանի ու Արցախի համապատասխան բարձրագույն ղեկավարության հետ՝ հունավորելու համար համահայկական նեցուկի դրսևորումները և համադրելու համար հայանպաստ քարոզչական աշխատանքն ու բանակին  օժանդակության ծրագրերը:

Հայտնի է, որ երկար ժամանակ  Ադրբեջանի ղեկավարությունը  վերադարձել էր իր հին հռետորաբանությանը, թեժացնում էր մթնոլորտը և  հավանական էր թվում, որ նման զարգացումները կարող են հանգեցնել  նոր, վտանգավոր հետևանքների:  Պատահական չպետք է համարել  քաղաքական ու  քարոզչական այն ակտիվ  քայլերը, որոնք ավագ եղբոր՝ Թուրքիայի  հետ, ռազմական գործողություններին զուգահեռ, փորձեց նախաձեռնել  հակառակորդ կողմը: Գոհունակությամբ անդրադառնում ենք նաև, որ թշնամու քարոզչական արշավը ծանր պարտություն կրեց, Հայաստանի ու հայության հակահարվածը եղավ ազդու: Ադրբեջանում  պաշտոնանկ եղավ արտգործնախարարը և այս հարցով թե՛ Ադրբեջանում և թե՛ Թուրքիայում  այժմ տիրում է խուճապի մթնոլորտ: Այս խուճապի անընդունելի դրսևորումներից է  Հայաստանի ատոմակայանը ռմբակոծելու Ադրբեջանի  հնչեցրած սպառնալիքը, որը, ընդհանրապես, միջազգային հանրությունը  մարդկության դեմ իրականացվող մեծագույն ոճիր է համարում:

-Այսինքն, ըստ  Ձեզ, Ադրբեջանը Թուրքիայի հետ միասին լուրջ  ծրագրե՞ր էր հետապնդում` հրահրելով այս նոր ընդհարումը: Այս պարագայում քաղաքական-քարոզչական և ընդհանրապես ի՞նչ անելիք  ունի հայկական կողմը:

-Ես չեմ կարող հստակորեն ասել,  թե ինչ  մտադրություն ուներ Ադրբեջանը սանձազերծելով և ընդլայնելով այս սահմանային միջադեպը, սակայն որոշ ենթադրություններ կարելի է անել մեկնելով ակնհայտ փաստերից: Օրինակ արձանագրենք, որ վերջին շրջանում ադրբեջանական պաշտոնական քարոզչամեքենան հետևողականորեն փորձում էր արտաքին լսարանի  համար զարգացնել այն թեզը, թե  իրականում չկա արցախահայության  և նրա մարդկային ու ազգային իրավունքների հարց, այլ  հակամարտության առարկան Հայաստանի հարձակողապաշտ մոտեցումն է Ադրբեջանի նկատմամբ և նրանից տարածքի, այսպես ասած, բռնազավթումը: Պատահական չէ, որ սահմանային այս համեմատաբար խոշոր բախումը ձեռնարկվեց  ոչ թե Արցախի, այլ Հայաստանի նկատմամբ: Եվ սրան նախորդող ժամանակահատվածում էլ,  նույն սահմանագծում, ժամանակ առ ժամանակ կրկնվեցին նման սադրիչ  ձեռնարկումները:

Եվ իհարկե հայկական կողմն ունի անելիքներ: Անհրաժեշտ է նույն ակտիվ ու  համարձակ  հակադարձումը, որ տեղի ունեցավ ռազմական բեմում, կազմակերպել նաև քաղաքական-դիվանագիտական ճակատում: Ադրբեջանի անպատասխանատու ղեկավարությունը պատերազմական  հանցավոր գործողություն է իրականացրել անկախ գերիշխան երկրի դեմ, ինչն ի դեպ ոչ մի կապ չունի  Արցախյան խնդրի և նրա հանգուցալուծմանը միտող ուղիների հետ: Մյուս կողմից,  հերթական անգամ Ադրբեջանը քամահրական վերաբերմունք է դրսևորում  Արցախյան հակամարտության լուծման ուղղությամբ տարիներ ի վեր գործադրվող ջանքերի  և այս գործում ներգրավված միջնորդ կողմերի հանդեպ, երբ  բազմիցս բանակցության մասնակիցները հայտարարել են հակամարտությունը խաղաղ ճանապարհով լուծելու անհրաժեշտության մասին:

Ճիշտ պահն է  մերկացնելու ադրբեջանական ղեկավարության այս անպատասխանատու գործելակերպը  և պահանջելու միջազգային արձագանք:

Ճիշտ առիթն է բացահայտելու նաև  Թուրքիայի  միանշանակ ադրբեջանամետ  կողմնորոշումը, Հայաստանի նկատմամբ սպառնալիք հանդիսանալու հանգամանքը և նրա  հավակնոտ ծրագրերը, այս տարածաշրջանում ևս   ծավալուն հակամարտություններ հրահրելու և դրանցում, որպես փայատեր, մասնակից դառնալու փափագով:  Պետք է  բոլորի համար պարզ դարձնել, որ նման  դերակատարը չի կարող հավակնել անաչառ միջնորդի դերի:                                                               

Այս  բոլոր հարցերում պետական պաշտոնական, կուսակցական  ու այլ մակարդակներով հայկական կողմի անելիքները իրապես շատ են:

Իսկ  ՀՅԴ Բյուրոյի հայտարարությունը  մեր արդեն իսկ ընթացք առած գործնական  քայլերի  մասին էր վկայում: Դաշնակցությունն իր շրջանային մարմիններով, Հայ Դատի գրասենյակներով ու հանձնախմբերով, ինչպես և  ուղեկից միություններով  ու համակիրներով ռազմական գործողությունների լուրն առնելուն պես աշխատանքի է անցել տարբեր ասպարեզներում:  Այդ աշխատանքն իր որոշակի պտուղները սկսել է, ու պիտի շարունակի տալ՝ տարբեր մակարդակներում:

-ՀՅԴ Բյուրոյի հայտարարության մեջ խոսվում  էր  նաև հայկական զույգ պետությունների և հայկական բանակի կողքին լինելու մասին

Այդպես է. անշուշտ, մեր գործունեության ասպարեզը միայն արտաքին ճակատը չէ: Մենք մեր զույգ պետությունների  և մեր բանակի կողքին եղել ենք ու կլինենք մշտապես: Այսօր էլ պատրաստ ենք  հանձնառություններ ստանձնելու, կազմակերպելու, կոչ անելու համակիր շրջանակներին  ու ողջ հայությանը համախմբվելու մեր անընկճելի և հերոսական բանակին  աջակցություն ապահովելու գաղափարի շուրջ: Այն ինչի մասին հիմա խոսում եմ, պարզապես հայտարարություն չէ, մենք  նման գաղափարի միս ու արյուն ենք հաղորդել և 2016-ի ապրիլյան քառօրյայից հետո, երբ կարողացանք  բավականին շոշափելի գումար հավաքել և տրամադրել մեր բանակի կարիքներին:

Եվ հիմա էլ  տվյալ գաղափարը վերջին իրադարձությունների ազդեցությամբ չէ որ օրակարգ է բերվել. բավական ժամանակ այս աշխատանքը նախապատրաստելու ընթացքի մեջ ենք եղել, իսկ այժմ անհրաժեշտ է այն տեղափոխել  իրագործման հուն:

Հայոց պետությունն ու բանակը մեր բարձրագույն  արժեքներն են, որոնց նկատմամբ սիրո ու գուրգուրանքի մենաշնորհ չի կարող լինել, կա համընդհանուր պատասխանատվություն և մենք  մեր բաժին պատասխանատվության տերն ենք: