Արցախի ճանաչումն «Իսկանդերը» չի, որ ասում են՝ դա մեր վերջին փամփուշտն է. նոր պատերազմը բացառելու միակ տարբերակն Արցախի ճանաչումն է. Սուրեն Զոլյան (տեսանյութ)

14:02 • 08.10.20

Եթե բանակցություններ են սկսվում, ուրեմն Ադրբեջանի գործերը լավ չեն, նրանք ինքնուրույն ի վիճակի չեն որևէ հարց լուծելու, քանի որ երբ նրանց գործերը լավ են, հրաժարվում են բանակցելուց՝ պնդելով, թե Արցախի հարցն իրենց ներքին գործն է. մեր դիվանագետները պետք է օրինակ վերցնեն մեր զինվորականներից և պայքար մղեն իրենց ճակատում: «Արմնյուզ» ՀԸ «#ՕրաԽնդիր» հաղորդման ժամանակ նման կարծիք է հայտնել քաղաքագետ, ՀՀ Գերագույն խորհրդի «Արցախ» պատգամավորական խմբի համանախագահ Սուրեն Զոլյանը:

«Շուշիի մշակույթի կենտրոնի հրետակոծման ռազմական նշանակությունը ո՞րն է: Դա ցույց է տալիս, որ Ադրբեջանին Արցախը պետք է առանց հայերի: Մենք չենք կարող նախկին օրակարգով առաջ շարժվել, Հայաստանը պետք է ոչ թե սպասի, թե միջնորդներն ինչ առաջարկ կանեն, այլ սեփական օրակարգ թելադրի: Զինադադարը չպետք է լինի ինքնանպատակ, եթե վաղը նոր պատերազմ է սկսվելու, թշնամին այդ ընթացքում կարող է նոր ուժեր կուտակել»,- ասել է քաղաքագետը:

Ըստ Զոլյանի՝ Արցախն այսուհետ պետք է լիարժեք մասնակցի բանակցություններին, դա պետք է լինի Հայաստանի նախապայմանը՝ ամրագրված մեր ԱԺ-ի և ԱԳՆ-ի հատուկ որոշմամբ. «Արցախի ճանաչումն «Իսկանդերը» չի, որ ասում են՝ դա մեր վերջին փամփուշտն է: Նոր պատերազմը բացառելու միակ երաշխիքն Արցախի միջազգային ճանաչումն է: 1991-92 թթ.-ին երկու անգամ Գերագույն խորհրդում այդ հարցը քննարկվել է, նախագահ Տեր-Պետրոսյանը երկու դեպքում էլ խնդրել է առկախել այդ գործընթացը: Մինչդեռ 1993-ին Հունաստանը պատրաստ էր ճանաչել Արցախի անկախությունը»:

Նախկին պատգամավորի կարծիքով՝ հիմա ճիշտ պահն է Արցախը ճանաչելու, քանի որ արդեն բանակցություններ սկսելու դեպքում այդ քայլը դեմարշ կլինի միջազգային հանրության դեմ. «Մենք պետք է միջազգային իրավունքն Ադրբեջանի դեմ օգտագործենք, օրինակ՝ վկայակոչենք Հաագայի տրիբունալի որոշումը Կոսովոյի անկախության վերաբերյալ: ՄԻԵԴ-ը կարևոր որոշում է կայացրել՝ Թուրքիային ճանաչելով այս հակամարտության կողմ, և միջանկյալ միջոց է կիրառել նրա նկատմամբ: Այս բոլոր փաստաթղթերը ձնագնդի պես կուտակվում են, և պահն օգտագործելով՝ պետք է աշխարհին ցույց տալ Թուրքիայի և Ադրբեջանի լկտիությունը»:

Սուրեն Զոլյանի պնդմամբ՝ Արցախի ճանաչումը կկասեցնի հետագա ագրեսիան, քանի որ եթե Արցախը ճանաչված չէ, Ադրբեջանը միշտ կարող է արդարացնել իր արկածախնդրությունը հենց այդ հանգամանքով. «Թուրքիան Հյուսիսային Կիպրոսը ճանաչելով՝ իրեն իրավունք վերապահեց սեփական զորքերը տեղակայելու այնտեղ: Նույնը կլինի Հայաստանի դեպքում, քանի որ առայսօր մեզ հարցնում են՝ Արցախում կա՞ հայկական կանոնավոր բանակ»:

Քաղաքագետի պնդմամբ՝ հրադադարի հայտարարումը վերջնական քայլ չէ, մարտերը դրանից հետո էլ են ընթանալու, փոխարենը մեզ պետք է երաշխիքներ տրվեն, որ Ադրբեջանը հետևելու է հրադադարի պայմաններին: «Խաղաղապահների թեզն առաջ մղելու փոխարեն՝ պետք է ուժեղացնել մշտադիտարկման զինանոցը, ավելացնել դիտորդների թիվը: 1994-ի հրադադարը քաղաքական և ռազմատեխնիկական առումով որևէ բան չտվեց, որևէ նորմ չպահպանվեց: Ինչպես ռազմի դաշտում, այնպես էլ դիվանագիտական ճակատում պետք է առաջ գնանք և փաստի առաջ կանգնեցնենք թշնամուն»,- ամփոփել է քաղաքագետը:

 

Դավիթ Սարգսյան