Ես չեմ ճանաչում որևէ լուրջ գիտնականի, ով կարծում է, որ 1915թ. տեղի ունեցածը ցեղասպանություն չէր. Ս. Շվարցենշտեյն
Բացառությամբ թուրքական կառավարության հետ կապված մի փրինսթոնյան պատմաբանի, ես չեմ ճանաչում օսմանյան ժամանակաշրջանի կամ ցեղասպանության հարցերով զբաղվող որևէ լուրջ գիտնականի, ով կարծում է, որ 1915-1916թթ. 1.5 միլիոն հայերի սպանությունը ցեղասպանություն չէր:
Այս մասին գրել է վերլուծաբան Ստյուարտ Շվարցենշտեյնը ԱՄՆ Կոննեկտիկուտ նահանգում լույս տեսնող «Jewish Leader» ամսագրում տպագրված իր հոդվածում, որը ներկայացնում ենք ստորև.
«Ինչպես շատ ընթերցողներ անկասկած գիտեն, ապրիլի 24-ին լրանում է Հայոց ցեղասպանության 100-րդ տարելիցը: Ես կիրառում եմ այս տերմինը գիտակցաբար: Բացառությամբ թուրքական կառավարության հետ կապված մի փրինսթոնյան պատմաբանի՝ ես չեմ ճանաչում օսմանյան ժամանակաշրջանի կամ ցեղասպանության հարցերով զբաղվող որևէ լուրջ գիտնականի, ով կարծում է, որ 1915-1916թթ. 1.5 միլիոն հայերի սպանությունը ցեղասպանություն չէր: Դժբախտաբար, Թուրքիայի կառավարությունը շարունակում է հրաժարվել ընդունել, որ Մեծ եղեռնը ցեղասպանություն էր: Բազմաթիվ կառավարություններ և օրենսդիր մարմիններ կատարել են դա, բայց ԱՄՆ կառավարությունը չի ցանկանում լարել հարաբերությունները Թուրքիայի հետ, չնայած որ Նախագահ Օբաման իր սենատոր եղած ժամանակ արել է դա, ինչպես անգամ Նախագահ Ռեյգանը: Հռոմի պապը ևս բոլորովին վերջերս հայտարարեց, որ հայերի սպանությունը ցեղասպանություն էր, որից հետո թուրքական կառավարությունը հետ կանչեց Վատիկանում իր դեսպանին: Իսրայելի կառավարությունը, ինչպես ԱՄՆ կառավարությունը, պաշտոնապես չի ճանաչել սպանությունները որպես ցեղասպանություն Թուրքիայի հետ հարաբերությունները չփչացնելու մտավախությամբ՝ չնայած շատ իսրայելցիներ (ներառյալ՝ «Երուսաղեմ փոստի» խմբագիրները) օգտագործում են ցեղասպանություն տերմինը: Հրեաների համար առկա է մի լրացուցիչ հանգամանք. ոմանք հավատում են, որ համատարած անտարբերությունը այդ խոշոր ողբերգության հանդեպ ոգեշնչել է Հիտլերին և նացիստներին հրեաների ցեղասպանությունն իրականացնելիս: «Ով է հիշում հայերին»,-ասել է Հիտլերը:
Ի հակադրություն Թուրքիայի Նախագահ Ռեջեբ Թայիփ Էրդողանի և թուրքական կառավարության ժխտողականության, (ինչ-որ մեկը կարող է դա համարել հիմարություն), գերմանացիները ոչ միայն ընդունել են Հոլոքոստի մեղքը, ավելին՝ Գերմանիայի նախագահներից Ռիխարդ Վայցզեքերը, ով մահացավ անցյալ տարի հունվարին, այս հարցում միանշանակ էր, շահագրգիռ և անկեղծ: Որոշ ընթերցողներ կարող են հիշել 1987թ. մայիսի 8-ին Բունդեսթագում նրա ելույթը Բիթբուրքգի գերեզմանատուն Ռեյգանի անզգույշ այցելությունից հետո: Երկրորդ աշխարհամարտի ավարտի 40 ամյակին նվիրված իր ելույթում ֆոն Վայցզեքերը ընդգծել է. «Ամենից առաջ սա օր է՝ հիշելու մարդկանց կրած զրկանքները և մենք ոգեկոչում ենք, մասնավորապես, վեց միլիոն հրեաներին, ովքեր սպանվել էին գերմանական համակենտրոնացման ճամբարներում: Հրեաները հիշում են և միշտ են հիշելու: Որպես մարդ արարածներ մենք հաշտություն ենք ցանկանում: Բնականաբար սրա համար մենք պարտավոր ենք հասկանալ, որ չի կարող լինել հաշտություն առանց հիշողության»:
Ռիխարդ ֆոն Վայցզեքերի ոչ երկիմաստ ելույթը չպետք է մոռացվի և դա պետք է հանգեցնի նրան, որ թուրքական կառավարությունը սովորի գերմանացիներից, ովքեր, խորը վշտով ճանաչելով վեց միլիոն հրեաների ցեղասպանության համար պատասխանատվությունը, դարձրեցին հաշտությունը հնարավոր»:
Ստյուարտ Ջ. Դ. Շվարցենշտեյնը ավելի քան 30 տարի աշխատել է ԱՄՆ արտաքին հարաբերությունների ոլորտում պաշտպանության և պետական դեպարտամենտներում՝ զբաղեցնելով տարաբնույթ պաշտոններ՝ դիվանագետ, վերլուծաբան, բանակցող խորհրդական և պլանավորող:
Նա նաև աշխատել է մի քանի ուղեղային կենտրոններում, ներառյալ Վաշինգտոնում տեղակայված Ռազմավարական և միջազգային հետազոտությունների կենտրոնում:
Իսկ ռազմավարական և միջազգային հետազոտությունների կենտրոնում (1992-1996), նա հսկայական աշխատանք է կատարել Իրաքի հիմնախնդրի հետ կապված, մասնավորապես կենտրոնանալով Սադամ Հուսեյնի և նրա վարչակարգի կողմից մարդու իրավունքների ոտնահարման հարցերի վրա:
2004թ. Բաղդադում նա աշխատել է Կոալիցիոն ժամանակավոր վարչակազմում որպես Գիտության և տեխնոլոգիաների նախարարի և Իրաքի գիտությունների ազգային ակադեմիայի նախագահի խորհրդական:










