Քաղաքամեջ. զգացմունքների վավերագրություն (Ա տեքստ)

20:37 • 28.04.17

Քաղաքը շենք ու փողոց չէ և անգամ մարդիկ չեն քաղաքը: Քաղաքն այն բեմն է, որտեղ բարձրանում են նոր մտքերն ու գաղափարները, ապա տարածվում վարակի պես՝ ստեղծելով քաղաքային գունեղ միջավայր: Գաղափարական ռիթմ՝ ահա քաղաքը:

Մի հարյուր տարի էլ չի անցել այն Երևանի  գլխով, որը խարխուլ, ցեխածեփ ու ճենճոտ մի գյուղաքաղաք էր. բնակիչների մեծ մասը հիվանդ գաղթականներ էին, ամեն օր սովից հարյուրները մահանում էին, սայլերն ամեն օր քարշ էին տալիս նվազագույնը հիսուն երեխայի դիակ,  բանակի ոտքերին տրեխներ էին,  չորս կողմից օղակված քաղաքը նեխում էր: Ինչ գաղափարական ռիթմ մի վայրում, ուր բոլորը  մեն մի ձգտում ունեին` փախչել այդ կեղտոտ, տկլոր ու հիվանդ քաղաքից:

Բայց փախուստն այնտեղ է, որտեղ չկա երազանք, միտք ու  գաղափար: Ահա՝ ինչ է տվել Թամանյանը Երևանին: Այն հետին գյուղաքաղաքը, ուր մի քար շարժելու համար դժվար էր անգամ սայլ ու ձի գտնելը, ուր քարտաշներին կերակրելու համար ստիպված եղավ վաճառել իր ամբողջ կարողությունը, անգամ անգլուհի կնոջ վերջին արդուզարդը.  այն քաղաքը, ուր սոված, հիվանդ ու խելագար ամբոխը մի օր էլ հարայհրոցով ու քարակույտերով հասավ իր տան վրա և քնած երեխաների երեսին լցրեց պատուհանների կտորտանքը, նույնիսկ կարողացավ մի որոշ ժամանակ նրան էլ դուրս նետել քաղաքից և իր պես գաղթական դարձնել, հենց այդ քաղաքը, այնուամենայնիվ կանգնեց` իր մեջ առնելով աշխարհում նոր-նոր ձևավորվող մայրաքաղաքային տարածության նոր իմաստները, հոսքերն ու տեսությունները:

Թե չէ, Նեոլիթի մարդն էլ ուներ ճանապարհ, բնակատեղի, անգամ՝ կոյուղի: Քաղաքն իմաստն է մտքի, իմաստների տարածքը: Հակառակ դեպքում այն կկորցնի բանականությունը, կխեղդվի իր նրբանցքներում, կխճճվի անհաղորդ, փակ ու քայքայված բակերում, կմնա իր վրա ծանրացած շինանյութի տակ: Բայց քաղաքավարի չէ կրկին հիշեցնել, որ աշխարհում ավարտվել է բուն կապիտալիզմը, որ ընչաքաղցությունը վաղ թե ուշ քաոս է ստեղծում, որ զուտ նյութական ինքնաարարմամբ տարված հասարակական կենդանիների ամբողջությունը երբեք խաղաղ համակեցության չի հասնի, քաղաք, քաղաքականություն, քաղաքակրթություն չի ունենա: Սակայն, անշուշտ, մեզ հետ միշտ կլինի մեր կոնյակը, օտարի վզից կախվելու պատրաստ կարմիր նուռը, նարդու փեղկերին ու նաև մորմոքվող սրտի մեջ դաջված Արարատը, ազգային-ազատագրական քնարը, մեր Սարյանը, Թումանյանը, Գառնի-Գեղարդը, հայի սիրուն աչքերը, դարձյալ կոնյակը, մի քիչ գինի, Կոմիտասը և հատկապես` ցեղասպանությունը:

Ինչպես վերադարձնել քաղաքին իր իմաստային չափումները, իհարկե՝ հրահրելով գաղափարական վեճեր, այլ կերպ՝  վավերագրել քաղաքի խոհերն ու հատկապես զգացմունքները և սկսել քաղաքամեջից՝ հին ու նոր քաղաքի սեղմապատկերը դարձած Վերնիսաժից:

-Տիկին, ես Անգլիայից ժամանած զբոսաշրջիկ եմ, օգնեք ինձ, խնդրեմ: Ամեն տեղ մի բան են ցույց տալիս և ասում, թե սա է հայկական տարազը: Բայց միանգամայն տարբեր գույներ, տարբեր զարդանախշեր ու տարբեր ոճեր են: Իսկապես, անհասկանալի է՝ հիմա որն է հայկական իսկական տարազը:

-Էհ, մեր ճակատագիրն այնպիսին է, որ մենք ոչ մի միասնական բան չունեցանք: Ամեն նահանգ, գավառ, անգամ այդ գավառի ամեն մի տուն, օջախ իր առանձին տարազն ուներ:

-Օ՜, այ նորույթ. ես համարյա ամբողջ աշխարհը ոտքի տակ եմ տվել և ոչ մի տեղ այսպիսի բան չեմ տեսել: Կան, իհարկե, չնչին տարբերություններ, բայց Ձեր դեպքում նույն ժամանակաշրջանում լրիվ այլ գույների, ձևերի հախուռն շատրվաններ են, ամեն մի դեպքում բոլորովին այլ եռանկյունաչափություն է: Այստեղ մի բան այն չէ: Ապշելու բան է: Ես տղամարդկանց տարազների պրոֆեսիոնալ մասնագետ և դիզայներ եմ, իմ աչքն ամեն ինչ տեսնում է: Բայց, սա, օրինակ, հաստատ կովկասյան տղամարդու տարազ չի կարող լինել:

-Ափսոս, անգլերենս շատ լավ չի, թե չէ տեղը-տեղին կբացատրեի, է՜:

 

 

-Ասեք-ասեք, ես նրա թարգմանիչն եմ:

-Վայ, ինչ լավ է. դե ասեք նրան, որ Արևմտյան և Արևելյան տարազների հավաքածու է այստեղ ներկայացված: Տեսեք, գոգնոցներից սկսած մինչև զգեստները տարբերությունները ոնց են երևում: Օրինակ՝ սա Սեբաստիայի ամուսնացած կնոջ գոգնոցի օրինակ է, որովհետև կարմիր գույնի է և շեղանկյուն զարդարանքով: Կույս աղջիկն իրավունք չուներ այսպիսի գոգնոց կապել…

Հարևան սեղանից-Այ, ցավդ տանեմ, ուրիշ ձևի բացատրի, սա հիմա էլ ասելու ա՝ կույսն ինչ ա, սրանք քանի դար ա կո՞ւյս են տեսել, որ իմանան, թե դա ինչ ա: Կույսերը իրանց համար էն անհետացած դինոզավրերի պես բան են էլի: Էդ մարդը բերան-բերան էլ ասեց, որ ինքը մենակ տղամարդկանցով ա հետաքրքրված՝ թե ուզում ես բան ծախես դրա վրա՝ էդ կույսերին թող, անցի օղրաշներին: (Ծիծաղում են.Վ.Ս)

Զբոսաշրջիկ-Կարծես, փայլուն հումոր արեց այս մարդը, այո՞, ի՞նչ ասաց:

Թարգմանիչ-Առանձնապես, ոչինչ, ասում էր, որ իր խալիներն էլ, անպայման, նայենք… Ժողովուրդ, հետո ուզում եք էս երկիր տուրիստ գա, դուք էլ առևտուր անեք հա՞, գործից խոսեք: Նրան, այո, հետաքրքրում են տղամարդկանց տարազները, և նա սպասում է, որ իր հարցին պատասխանեք:

-Դե ես ասի խորքային տամ պատասխանը: Ես էլ վաճառական չեմ, տասնյակ տարիներ աշխատել եմ ազգագրության թանգարանում: Ասելիքս այն է, որ Արևմտյան Հայաստանի տարազներն ավելի ճոխ են եղել, աչքի են ընկել ավելի տաք գույներով, ոսկեթել, արծաթաթել ասեղնագործություններով: Օրինակ՝ Արևմտյան Հայաստանի գավառներում տղամարդը գառան կամ ոչխարի մորթուց գլխարկ չի դրել, այլ այս կոնաձև ճերմակ գլխարկները, և կարճ վերնազգեստի ու չուխայի փոխարեն էլ կրել է վերնաշապիկ և ասեղնագործ տաբատներ: Սա բավականին բարձր կուլտուրայի մասին է հենց խոսում…

Հարևան սեղանից -Հա, բա ոնց, էս զիբիլի մեջ կորած քաղաքդ էլ ա բարձր կուլտուրա: Հեսա էս մարդը որ ֆռա ասի՝ բա որ սենց բարձր կուլտուրա ունեք, խի՞ ա  Երևանն էս օրի, հը՞, ի՞նչ ես պատասխանելու: Մի հատ հարցրու էլի, հարցրու, ասա՝ Երևանն ինչ տպավորություն թողեց քո վրա:

Թարգմանիչ-Չէ, առանձնապես դժգոհ չի՝ թու, թու, թու: Բայց, իհարկե, ասում էր, որ կանաչ գոտիները քիչ են, մաքուր չի քաղաքը:

 

-Բայց ուր ա ստեղ քաղաք, որ մի հատ էլ մաքուր լինի: Ոնց կերան է՜, մեր գյոզալ քաղաքը: Հիմա էլ կանգնում, ասում են՝ իսկական Էրեվանցի չկա, ստեղ սաղն էլ գեղցի են:


Թարգմանիչ -Վայ, անհարմար է, ավելի լավ է ես իրեն տանեմ էստեղից, աշխատեք գոնե հյուրերի մոտ էդպիսի բաներ չխոսել:

-Դե ասա բերաններս կարենք, սսկվենք նստենք էլի, Էրեվանում խի տանտեր մնա՞ց, սաղ էլ հյուր են էլի, իսկական էրեվանցիներին լարեցին ստեղից, տները քանդեցին, մի սամալյոտի փող տվին՝ թե թռեք ստեղից: Կարո՞ղ ա սուտ եմ ասում: Էն «Կոզիրյոկ»  նստող տղերքից մեկն էլ չկա հիմա: Իրանք էին է քաղաքը, իրանք:Քուր ջան, չհասկացա, էդ խի՞ ես ինձ նկարում, գեբեշնիկ ե՞ս:

-Չէ, չէ, հակառակը՝ լրագրող եմ:

-Բայց քո թեման ո՞րն ա, որ ես էլ պարտադիր դրա մեջ պիտի լինեմ:

-Գիտե՞ք, ես Վերնիսաժի հին երևանցիներին եմ փնտրում և շատ ուրախ եմ, որ Ձեզ գտա, մի հարց տամ Ձեզ. գյուղացիներն ու քաղաքացիներն իրարից ինչո՞վ են տարբերվում:

-Շատ բանով, շատ: Բայց դու հարցը սխալ ես տալիս: Գյուղացին իրա գյուղում լրիվ ուրիշ մարդ ա, քաղաքում՝ ուրիշ: Ինքը գյուղում կոմպլեքսավորված չի, իրա ուշքը իրա հողուջրին ա, իրա անասունին, բանին: Մարդն արդար աշխատում, ապրում ա: Բայց որ ընկավ քաղաք՝ վերջ, լրիվ փոխվում ա հոգեբանությունը: Նա ոչ թե ուզում ա քաղաքի օրենքներին ենթարկվի, այլ քաղաքն իրեն նման սարքի: Ու էդ հողի վրա էլ սկսվում է ամեն ինչ՝ նրանց անկշտությունը, պնդաճակատությունը, տես՝ Էրեվանն ինչ սարքեցին: Սպասարկու գեղաքաղաք, որովհետև սպասարկելը գյուղացու գործ ա, քաղաքը պիտի արդյունաբերություն տա, արտադրի:  Ստեղ մի լավ ընկեր ունեմ, արի քեզ տանեմ իրա մոտ, նա քեզ լավ կբացատրի սպասարկուն ինչ ա, էն օրը հենց էդ էինք խոսում իրար հետ:

 

-Վարպետ բարև. էս աղջիկը սկզբում ինձ մի լավ ջղայնացրեց, հիմա կարելի ա ասել, որ ազիզ ընկերներ դառանք, ժուռնալիստ ա:

-Էհ, ես էլ ասի, հաճախորդ ես բերել, անտերը արդեն երեք օր ա մի գործ չի կպնում:

-Էհ, ախպերս, ո՞ւր ա գործ, էս քաղաքը մեռնում ա, մեռնում:

-Չէ, չի մեռնի, երբեք չի մեռնի, մենք հրաշք ջահելություն ունենք. Ձեր ժամանակ էսպիսի սիրուն երիտասարդություն կա՞ր:

-Չէ, որտեղի՞ց, բոլորը 100 տարեկան զառամյալ ծերունիներ էին, մենք ի՞նչ ենք ստեղծել որ: Ավազի վրա մի երկիր, որ եկաք մի հատ հո՛ արեցիք ու փլեցիք: Պատմությունը 88-ից ա գրվել, դրանից առաջ ոչ երկիր ա եղել, ոչ քաղաք…

-Հրաշալի սարկազմ ունեք, հիացա:

-Բա, դու էլ որ մի 40 տարի նստեիր մեր «Կազիրյոկի» ուղիղ աշխատանքային գաղութում, դու էլ էդպիսի սարկազմ կունենայիր:

- Բայց էդ «Կազիրյոկի» ֆենոմենը, ճիշտն ասած, մինչև հիմա անհասկանալի մնաց: Տեսեք, էն ժամանակ «Պոպլավոկը»  դերասանական էլիտայինն էր, կարծես, «Սկվոզնյաչոկում»  հիմնականում հավաքվում էին գրողներն ու նկարիչները, բայց «Կոզիրյոկը» մի տեսակ հախուռն  հավաքատեղի էր, չէ՞, մի պարզ ֆուտբոլասերից մինչև կարկառուն արվեստագետներ գրեթե ամեն օր մի տանիքի տակ հավաքվում, զրուցում էին:

-Իսկ ո՞վ ասեց, թե ֆուտբոլը արվեստ չի, էն էլ էն ժամանակվա «Արարատի» խաղերը: Հենց էն, որ մի պարզ ֆուտբոլասերը «Կազիրյոկում» էր, հենց դա դարձրեց Արարատին չեմպիոն: Բա հենց ֆուտբոլասերն ա թիմին ստիպում լավ խաղալ: Հետո էլ երևանցիները մի լավ վարպետին, մի լավ բանվորին սիրել ու հարգել գիտեին: Որ տեսնում էին մի տեղ շինարարություն է գնում, էդ վարպետի համար իրենց տնից «պերերիվ»  էին տանում, դա դու գիտե՞ս: Էդ հիմա ա, որ քթները սենց ցցել են՝ էն ժամանակ աշխատավոր մարդը արժեք էր, հեղինակություն էր երևանցիների համար: Հիմա քաղաքագլուխ են ընտրում, չէ՞. քաղաքագլուխը Գրիգոր Հասրաթյանն էր, է՜, սրանցից ինչ քաղաքագլուխ: Գնում, կանգնում էր բանվորի կողքը, հավասարը հավասարի հետ, դրա համար էլ քաղաք կառուցեց, քաղաքային կուլտուրա ստեղծեց: Որովհետև նա սիրում էր ոչ միայն Երևանը, այլ երևանցիներին, և կառուցում էր ոչ թե Երևանի համար, այլ՝ երևանցիների: Դուք հասկանո՞ւմ եք դրա տարբերությունը:

-Իհարկե, աստվածաշնչյան ճշմարտություն է՝ «Շաբաթն է տրված ձեզ, և ոչ թե դուք՝ շաբաթին»:

-Հենց դա է, այո՛: Իսկ Գրիգոր Հասրաթյանից հետո սկսեցին հակառակն անել՝ ոչ թե քաղաք մարդկանց համար, այլ՝ մարդիկ քաղաքի համար: Ամեն մեկն իրա գլխու մի բան քանդում կամ շինում է: Ոչ մեկը չի ասում, որ սա սեյսմիկ գոտի է, վաղը էս ամբողջը փլվելու է իրենց զավակների ու թոռների գլխին: Ես քեզ մի բան ասեմ՝ կզարմանաս. էն ժամանակ մենք ոչ մի տարբերություն չէինք դնում՝ սա հարևանի երեխան է, թե բարեկամի, ընկերոջ կամ՝ հենց մեր: Թաղի որ տնից էլ մի ճաշի հոտ գար, գիտեինք, որ մենք էլ ենք դրանից ուտելու: Էնքան սեր կար ախր էս քաղաքում:

- Ինչո՞ւ պիտի զարմանամ. ես մինչև 5-րդ հարկից բակ էի ուզում իջնել,  ամեն մի հարկում մի հարևան բռնացնում էր և դասերս հարցնում: Գիտեին, որ մաման գործից ուշ է գալիս և բոլորն իրենց պարտքն էին համարում դասերս սովորեցնել, հացավորել, բակում աչքները վրաս պահել, մերություն անել: Որ հիշում եմ, չգիտեմ արդեն լա՞մ թե՞ խնդամ:

- Ինչո՞ւ, դա վատ բա՞ն էր:

-Չգիտեմ, բայց արդյո՞ք էսպիսի ջիգյարը քաղաքային մշակույթի արտահայտություն էր, արյան այսպիսի կանչերը, կարծես, գյուղական միջավայրին են հատուկ, չէ՞: Ես շատ եմ զրուցել հին երևանցիների հետ, և նրանք, հիմնականում, հենց այս ջիգյարի մասին են խոսում, որ եղել է քաղաքում:

-Քաղաքը մարմին է և հոգի: Հին Էրեվանը մեջտեղից վերացնողները սա լավ գիտեին՝ մարմինը քանդում, ավերում ես՝ հոգին մեռնում է: Մեր իշխանավորների մեծ մասը, որ «պադավատներից» իջնի՝ Երևանում կկորի, չգիտի քաղաքը: Իսկ ոնց պիտի մի բան սիրես, եթե չգիտես դա ինչ է: Իրենք չգիտեն Երևանն ինչ է, դրա համար էլ նրա գլխին էս օյինը դրեցին:

 

 

-Չէ, չէ, քաղաքն աճող օրգանիզմ է, բա չմեծանա՞ր, չզարգանար:

-Մայրիկ ջան, քանի՞ տարեկան եք:

-Ես Երևանի աղջիկ եմ:

-Պահ, աղջիկ է՜, 80-նն անց է, հաստատ: Բայց բարի, աշխատասեր ու շատ ազնիվ կին ա, էդ ինչ վաճառում է, բոլորը իր ձեռքով է գործել, այ նրանից հարցազրույց վերցրու, չես փոշմանի, հաստատ:

-Դե ինչո՞ւ անպայման ինձնից, կարող է ավելի արժանավորներին գտնել:

-Մայրիկ, շուտով Երևանի իշխանություն ենք ընտրելու. որպես հին երևանցի՝ ի՞նչ խորհուրդ կտաք մեզ, ինչպե՞ս ճիշտ կողմնորոշվել:

-Ի՞նչ ասեմ, իշխանությունն Աստծուց է: Եթե քաղաքացիք ազնիվ, արդար են՝ Աստված նրանց լավին է ուղարկում, իսկ եթե անազնիվ են, ստախոս, որպես պատիժ ամենավատն է գալիս: Էդպես եղել է, էդպես էլ կլինի:

-Հիմա մենք լա՞վն ենք, թե՞ վատը:

-Էդ հարցին ամեն մարդ ինքը պիտի պատասխանի, ես ինչ իմանամ՝ դու լա՞վն ես, թե՞ վատը, արդա՞ր ես, թե՞ անարդար: Բայց եթե վատ իշխանություն եկավ, ուրեմն ժողովրդի մեծամասնությունն այնքան էլ լավը չէ: Ժողովուրդը գիտե՞ս երբ է վատը դառնում՝ երբ չի աշխատում, պարապ է: Պարապ գլխին տեր է կանգնում սատանան: Ես մասնագիտությամբ բանասեր եմ և կարող եմ ներկայացնել ժողովուրդ բառի ստուգաբանությունը՝ ժողովելն է, հավաքելը: Իսկ երբ մարդիկ անգործ են, չեն ժողովում իրենց խելքը, ուժը, նրանց չես կարող ժողովուրդ կոչել:

 

 

-Մայրիկ, իսկ ի՞նչ արժեքներ կային հին Երևանում, որ հիմա անհետացել են, չկան:

-Գիտեք, ես դեմ եմ էն լացուկոծին, որ քանդեցին, վերացրին մեր քաղաքը: Ոչ: Հակառակը՝ ես հիանում եմ, ուրախանում եմ, որ մի տեղ քարը քարի վրա են դնում, մի նոր բան են կառուցում: Էն 90-ականներին, որ մի կռունկ չէի տեսնում քաղաքում, սիրտս ճաքում էր: Ուրախացեք այս կռունկներով: Որտեղ շատ կռունկներ շարժվեն, այնտեղից պատերազմը կվախենա, չի գա: Աշխատանք, սա ա իմ կրոնը. գիշեր-ցերեկ գործում եմ և ամեն օր ուզում եմ մի նոր նախշ սովորել, գրքեր եմ քրքրում, կարդում, չեմ ուզում երեկվա նախշն անել: Ասում եմ՝ էսօր էլ Աստված ուզեց, որ դու ապրես, ուրեմն պիտի մի նոր բան սովորես, մի նոր բան անես: Տես՝ հարցիդ դժվար եկա, որովհետև հենց աշխատանքի մասին էի ուզում ասել: Հենց աշխատանքի նկատմամբ սերն է պակասել մեր քաղաքում: Առաջ Երևանում ոստիկանները մտնում էին կինոթատրոնները և ստուգում, ասում էին՝ էս ցերեկվա ժամին բա դու չես աշխատում, ինչ գործ ունես այստեղ: Էդպես մետրո, ավտոբուսներ էլ էին մտնում, չաշխատելու իրավունք չկար: Դե հիմա համեմատի:

- Բայց նախկին Երևանում կյանքը միապաղաղ չէ՞ր՝ տնից գործի, գործից տուն, բա զվարճա՞նքը, որտեղ էիք Դուք գնում զվարճանալու:

-Ինչո՞ւ էր միապաղաղ, հրաշալի հարևանություն կար, գրքեր, գրադարան, պարահրապարակներ կային՝ լավ, կենդանի երաժշտությամբ, Հրապարակը կար, ի վերջո, ամբողջ երիտասարդությունն այստեղ էր իջնում: Հրապարակը հենց քաղաքի սիրտն էր. երիտասարդներն իրար հետ ծանոթանում, ժամադրվում էին այստեղ, ծաղկեփնջեր, համբույրներ, որն ասեմ, որը թողնեմ:

-Բա որտե՞ղ էին նայում Ձեր աչալուրջ ծնողները և հատկապես խստաբարո եղբայրները, թույլատրո՞ւմ էին:

-Իհարկե, թույլատրում էին, բա առանց ծանոթանալու, հանդիպելու ինչպես պիտի երիտասարդներն ամուսնանային: Հիմա, եթե կուզեք, ծնողներն ավելի շատ եմ միջամտում ամուսնության հարցով, քան էն ժամանակ: Հիմա հարուստ, աղքատի հարց է մեջտեղ եկել, իսկ էն ժամանակ սերն ամենագլխավորն էր, հարուստ-աղքատ էլ, կարծես, չկար։ Մեզ համար կարևոր էր, որ տղան շատ գրքեր կարդացած լինի, լավ ձայնասկավառակներ լսի, ազնիվ, բարի, խղճով լինի, խղճով:

-Բա, էդ հիմա ա, որ լավ տղեն փող ունեցող զոռբան ա, իսկ էն ժամանակ լավ տղեն ուրիշի մատից փուշ հանողն էր, իր գործի լավ մասնագետը՝ լավ բանվորը, լավ շինարարը: Դաժե գողական աշխարհն էր արդարությանը հետևում, ոչ թե հիմիկվա սուտի, գործ տվող գողականը, որ օրթախա միլիցու հետ: Օֆ, քուր ջան, բերաններս ես բացում: Հենա՝ Ռուբիկն ասել ա էլի սաղ՝ քո իսկական սիրահարները քեզ լքեցին, իմ Երևան, անտերուդուս մուրացկանները դարձան քեզ տեր ու տիրական…

 

 

- Հե՛յ, լավ մանրո ՛ւք,

Ասե ՛ղ, հուլո՛ւնք,

Մատնի՛ք, մարջա՛ն,

Ապարանջա ՛ն...

Էսպես կանչելով, անցնում էր ինքը…..ողջո՜ւյն, Ջավախյան, գրի արքա՝  չարչու կերպ մտած:

-Բա չե՞ս լսել, որ ասել եմ՝ ես թագավոր եմ՝ չարչու կերպարանքով:  Տղե՜րք կոֆեն բերեք, էս իմ ազիզ քուրն ա, ինքը…

-Ջավախյան, ինձ չգովես, ես շատ արագ եմ երես առնում: Էդ գովասանքի տեղը մի հարցազրույց տուր:

-Է՜հ, ամոթ ա, չէ, նույն բաները տասը անգամ հո չեմ ասի: Հենա, մի նենց ընտիր հարցազրույց ես արել հետս, որ դնելու եմ էս իմ նոր գրքում: Էս վերնիսաժը իսկականից մորս փորն ա: Արի նստի կողքիս. կոֆեից սկսենք, հեսա մի բարեկենդան կերևա՝ կանցնենք օղու:

-Հա, բա ոնց, ինձ էլ հենց գործից դուրս արին, գալու եմ՝ պահես: Եկել եմ էստեղ գործ անեմ, գործ:

-Ամա՜ն, սպասի, հեսա քեզ նենց մի գործ ասեմ, չլսված, չտեսնված նենց բան ասեմ՝ բերանդ մնա բաց, էն ժուռնալիստներով ոնց եք է ասում՝ էքսկլյուզիվ, լրիվ էքսկլյուզիվ հարցազրույց: Հեսա, որ ասեմ, տես ոնց ես ախպորդ ճակատը պաչելու: Վազգեն Խաչիկյանին գիտես, չէ՞:

-Ոնց չգիտեմ, բա էս մեր արդար երկրի մինուճար կաշառակեր պաշտոնյային ո՞վ չգիտի: Բայց նա նստած չի՞:

-Դե հեսա տես՝ ախպերդ ոնց ա իրան զանգում ու հեռախոսը դնում ականջիդ. հենա՝ վերցրեց:

Վազգեն, լսո՞ւմ ես, բարև, ոնց ես…

 

 

 

Շարունակելի

ՎԱՐԴուհի Սիմոնյան