Մոսկվան ուզում է ցույց տալ, որ ինքը կա, որ մեծ ներգրավվածություն ունի ոչ միայն ԼՂ բանակցային պրոցեսում, այլև՝ տարածաշրջանում. Գագիկ Համբարյան

Ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման հարցում Ռուսաստանը բավական ակտիվ էր մինչև Կազանի համաձայնությունը, որի ձախողումից հետո պաշտոնական Մոսկվան փորձ կատարեց նվազեցնել իր դերակատարությունը բանակցային պրոցեսում: Այնինչ հիմա ՌԴ-ն կարծես փորձում է վերականգնել իր վաղեմի դիրքերը: Այս մասին Tert.am-ի հետ զրույցում ասաց քաղաքագետ Գագիկ Համբարյանը՝ խոսելով Լավրով-Մնացականյան-Մամեդյարով առաջիկայում կայանալիք հանդիպման մասին:

Նշենք, որ ՌԴ ԱԳ նախարարի մամուլի խոսնակ Մարիա Զախարովան հայտարարել էր, որ ապրիլի 15-ին տեղի կունենա եռակողմ հանդիպում՝ Ռուսաստանի, Հայաստանի, Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարների միջև:

Գագիկ Համբարյանը նշեց, որ Ռուսաստանն ունի կողմերի վրա ազդելու լծակներ, ինչն օգտագործվում է անդկուլիսյան բանակցություններում:

«Ռուսաստանը առաջ էր տանում Լավրովի պլանը, որի վերաբերյալ դիրքորոշում չարտահայտվեց, թեև կողմերը ընդունեցին, որ այդ պլանը կա: Հիմա փորձ է կատարվում ակտիվացնել ՌԴ դերակատարությունը՝ հատկապես թավշյա հեղափոխությունից հետո: Եթե նախկինում ՀՀ նախագահները ռուսամետ քաղաքականություն էին վարում, ապա Նիկոլ Փաշինյանը այդպիսին չէ, որքան էլ ուզում են ցույց տալ հակառակը, Կրեմլում տեսնում են, թե ովքեր են շրջապատում Փաշինյանին»,- նշեց Գագիկ Համբարյանը:

Ըստ նրա՝ Մոսկվան ուզում է ցույց տալ, որ ինքը կա, որ մեծ ներգրավվածություն ունի ոչ միայն բանակցային պրոցեսում, այլև՝ տարածաշրջանում:

Խոսելով Նիկոլ Փաշինյանի հայտարարության մասին, թե ժողովուրդներին պետք պատրաստել խաղաղության, Գագիկ Համբարյանն ասաց, որ հակամարտության կողմերը, համանախագահ երկրները միանշանակ տարբեր մոտեցումներ ու պատկերացումներ ունեն խաղաղության մասին:

«Երբ պետությունները ստորագրեն համաձայնագրեր, դիվանագիտական, տնտեսական համաձայնություններ, կհաստատվի խաղաղություն, իսկ մնացածը սառը խաղաղություն է: Նիկոլ Փաշինյանը նոր բան չի ասել, այդ թեզը առաջ էր տարվում բոլոր նախագահների կառավարման օրոք: Բոլոր երեք նախկին նախագահների օրոք էլ ՄԽ-ն, միջազգային հանրությունը նման կոչերով են հանդես եկել, ժողովուրդներին կոչ են արել պատրաստվել խաղաղ ապրելուն: Այլ հարց է, թե հակամարտող կողմերը ինչպես են պատկերացնում խաղաղությունն ու դրան հասնելու եղանակաները: Բաքուն խաղաղությունը հասկանում է ագրեսիվ հռետորաբանության, զենքերի գնման միջոցով, որովհետև այլ բան, քան այդ գործողությունները, նրանք չեն անում»,- նշեց նա:

Քաղաքագետն ասաց, որ Բաքուն պատրաստ չէ խաղաղության, իսկ խաղաղության մասին խոսելիս Հայաստանը պետք է ակնկալի նաև հակամարտող մյուս կողմից էլ համապատասխան մոտեցում, հակառակ դեպքում կարող է դիտվել որպես պարտվողականություն: